Ενας κυνηγος αρχοντας

Εκτυπώσιμη μορφήΕκτυπώσιμη μορφήΑποστολή με emailΑποστολή με email

 

Την περασμένη εβδομάδα ο άντρας μου χτύπησε τον πρώτο λαγό της σεζόν.  Και φυσικά χάρηκε πολύ, διότι ως κυνηγός πουλιών σπάνια πηγαίνει για κυνήγι λαγού. Η πετυχημένη επιβεβαίωση της διαίσθησης σου να επιλέξει το λαγό από τα ορτύκια νομίζω ότι τον ενθουσίασε πολύ περισσότερο από αυτή καθαυτή την κάρπωση.

 

Όταν μου τηλεφώνησε, ως είθισται, να με ενημερώσει,  μοιράστηκα  τη χαρά του, αλλά προς στιγμήν μόνο. Στο επόμενο λεπτό η λέξη λαγός μου θύμισε τον καλύτερο κυνηγό που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. 

 

Όχι δεν είναι ο άντρας μου, είναι ο πατέρας του άντρα μου, ο μπαμπάς μας.

 

Εχουν περάσει σχεδόν τρία χρόνια που έφυγε από κοντά μας , αλλά ποτέ από τη σκέψη και την καρδιά μας. Πόσο χαρούμενος θα ήταν σήμερα με το λαγό! Ηταν το αγαπημένο του «κρεατάκι» και εννοείται μαγειρεμένο στιφάδο με κρεμμυδάκια. Θα είχε ήδη καλέσει συγγενείς, φίλους, κι όποιον συναντούσε τυχαία δηλαδή, να φάμε μαζί το λαγό. Ο λαγός ήταν η πρόφαση, η αφορμή για μια γιορτή όπου σημασία είχε περισσότερο η παρέα, η κουβεντούλα, το κρασάκι και λιγότερο ο μεζές.

 

Και τώρα θα σας εξηγήσω γιατί ήταν ο καλύτερος κυνηγός. Πρώτον, γιατί το κυνήγι σήμαινε διασκέδαση, απόλαυση,  την ευκαιρία να αναζωογονηθεί κοντά στη φύση. Ποτέ δε δυσανασχετούσε για τις φορές που γύριζε άπραγος. Αν και βέβαια σπάνια επέστρεφε με άδειο σάκο. Κι αν δεν ήταν γεμάτος πουλιά, θα είχε τουλάχιστον χόρτα ή άγρια σπαράγγια, ή αμύγδαλα, ή ψωμί από κάποιο παραδοσιακό χωριάτικο φούρνο και πάει λέγοντας.

 

Επιπλέον αγαπούσε βαθιά τα σκυλιά. Θεωρητικά δεν είχε ποτέ δικά του σκυλιά, μόνο αυτά που του «φόρτωνε» ο γιος του (ο άντρας μου) να τα φροντίζει. Επί της ουσίας δηλαδή  αυτός ζούσε μαζί τους, τα τάϊζε, τα πήγαινε βόλτα καθημερινά, τους έδινε τα χάπια τους κάθε φορά που αρρώσταιναν. Συνήθιζε να αποκαλεί τον εαυτό του  σκυλοφύλακα. Τα σκυλάκια με τη σειρά τους πάλι, πάντα του ανταπέδιδαν αγάπη, υπακοή και συντροφικότητα. 

 

Κυνήγαγε με ρούχα παραλλαγής ή τζιν και αρβυλάκια. Δεν ήξερε τα gore tex , τα μπεκατσοπαντέλονα και τα μπλουζάκια με δείκτη ηλιακής προστασίας. Δε χρειαζόταν gps για να μη χάσει τον προσανατολισμό του, δε χρειαζόταν μπίπερ για να καταλαβαίνει τις φέρμες των σκυλιών. Και κυνήγαγε με την ίδια καραμπίνα 40 χρόνια…

 

Κυρίως και πάνω από όλα, όμως, το κυνήγι ήταν η σχέση ζωής και αγάπης με το μεγάλο του γιο. Είχαν μία ιδιαίτερη επικοινωνία οι δυο τους, όλες οι συζητήσεις θα ξεκίναγαν από το που θα κυνηγήσουν την επόμενη φορά, θα συνέχιζαν να μιλάνε για δουλειές, υποχρεώσεις, δραστηριότητες και θα κατέληγαν σε αστείες κυνηγετικές ιστορίες. Κι αν ποτέ διαφωνούσαν η καλύτερη αφορμή για επανασύνδεση θα ήταν ένα κυνηγετικό ταξίδι , όπου στο αυτοκίνητο θα λυνόταν όλες οι διαφορές.  Πολλές φορές, νομίζω , ο μπαμπάς ένιωθε κουρασμένος να ακολουθήσει  το γιο του στις τρελές εξορμήσεις του, αλλά δε θα του χάλαγε το χατίρι.

 

Κι ο γιος πολλές φορές εκνευριζόταν με τον μπαμπά που ήταν ανυπόμονος, και αν δεν έβρισκαν πουλιά στην πρώτη ώρα, έβαζε το όπλο στον ώμο και ήθελε να φύγουν. Ούτε κι αυτός θα του χάλαγε το χατίρι .. Αχώριστοι κυνηγετικοί σύντροφοι μέχρι το τέλος!

 

Θυμάσαι μπαμπά εκείνη τη μέρα που μαγείρεψα εγώ για πρώτη (και τελευταία) φορά το λαγό στιφάδο. Ολοι είχαν κάτι να σχολιάσουν – δεν καραμέλωσαν τα κρεμμύδια, έλιωσαν τα κρεμμύδια, έχει πολύ ζουμί- εκτός από σένα που μου είπες: «Μανάρι μου, μην τους ακούς, είναι νόστιμο και εμένα μου αρέσει πολύ».

 

Το σημερινό λαγό θα τον μαγειρέψω πάλι εγώ για σένα, να ταξιδέψει η μυρωδιά και να σε βρει στον παράδεισο που βρίσκεσαι μαζί με το Ρόκυ και τον Κάρολο.

 

Εντάξει μανάρι μου; Και σε ευχαριστώ που μας προσέχεις από εκεί ψηλά.

 
Η γυναίκα του κυνηγού

 

 

 

About the Author
Εικόνα admin

admin

1 Response to "Ενας κυνηγος αρχοντας"

Εικόνα K.

K. (χωρίς επαλήθευση)

Σάβ, 05/10/2013 - 00:32

Συγκινητικό...
Μπράβο στη συντάκτρια...
Μας προσγειωνει ομορφα σε αυτο που θα επρεπε να τηρουμε ολοι...μετρο, ηρεμια, γαληνη και καλη διαθεση...και καθε κυνηγι θα ειναι απολαυση...

Facebook Comments Box