Ακυνήγητες...κυνηγόπαπιες

Εκτυπώσιμη μορφήΕκτυπώσιμη μορφήΑποστολή με emailΑποστολή με email

Είναι η αγριόπαπια, που την κυνηγούν λιγότερο από όλες οι κυνηγοί, ένα από τα γνωστά και συνηθισμένα ελληνικά παράδοξα. Με το σύνολο σχεδόν των υγροβιότοπων να είναι απαγορευμένες περιοχές για το κυνήγι και επειδή η αγριόπαπια αυτή δεν βγαίνει έξω από το νερό για να βοσκήσει, είναι ουσιαστικά μια ακυνήγητη πάπια.
 
Οταν παγώσει η λίμνη τότε μετακινούνται αναγκαστικά όλες, ακόμη και οι ντόπιες, σε πιο νότιες περιοχές για να βρουν καταφύγιο σε κάποιους παραθαλάσσιους υγροβιότοπους που δεν παγώνουν.
 
Ο βαρύγδουπος τίτλος της κυνηγόπαπια καταντά αστείος. Δεν είναι γνωστό πότε ονομάστηκε και από ποιους «κυνηγόπαπια» η Aythya ferina, μια από τις πιο χαρακτηριστικές αγριόπαπιες που εμφανίζονται τον χειμώνα, σε μεγάλα κοπάδια, στους υγροβιότοπους της χώρας μας.
 
Τα παλιά καλά χρόνια, πριν από την ορμητική έφοδο των ΜΚΟ στις κρατικές επιδοτήσεις και στο περιβάλλον, είχα την τύχη να δοκιμάσω μερικές πετυχημένες τουφεκιές στις αγριόπαπιες αυτές, όταν τσαλαβουτούσα στους παραθαλάσσιους λασπότοπους της Ξάνθης. Είναι από τις λίγες αγριόπαπιες που εύκολα μπορείς να συναντήσεις την ημέρα, συνήθως να αναπαύονται ή και να βόσκουν καμιά φορά σε μικρές και μεγαλύτερες λίμνες. Φροντίζουν να αποφεύγουν τις όχθες και μένουν κοπαδιαστά στο κέντρο των μικρών λιμνών ή σε απόσταση εκτός βολής στις μεγαλύτερες.
 
Οταν όμως μετακινούνται από ένα σημείο σε άλλο, είτε της ίδιας μεγάλης λίμνης ή διαλέγοντας κάποια απάνεμη μικρότερη, προσφέρουν ευκαιρίες για ωραίες τουφεκιές στον κυνηγό που θα τις περιμένει ακίνητος και καλά κρυμμένος στην όχθη. Σ’ αυτές τις αγριόπαπιες έμαθα να πυροβολώ στους βάλτους και έκπληκτος διαπίστωσα τις δυνατότητες που έχουν σε μακροβούτια και την ανάγκη ύπαρξης ενός θηραματοφόρου σκύλου.
 
Μια χτυπημένη κυνηγόπαπια θα πέσει συνήθως μέσα στο νερό και είναι απλησίαστη από τον κυνηγό χωρίς ένα σκυλί που να μπαίνει άφοβα και να κολυμπά στα βαθιά για να μαζέψει τις νεκρές πάπιες. Αν όμως κάποια από αυτές έχει τραυματιστεί ελαφρά στο ακροπτέρουγο και συνέλθει από το ισχυρό σοκ της πτώσης στο νερό, πριν την μαζέψει ο σκύλος ή ο κυνηγός, μετά είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατον να την πιάσει ο κυνηγός. Θα απομακρυνθεί με μεγάλα μακροβούτια σε ασφαλή απόσταση.
 
Οι αρσενικές έχουν χαρακτηριστικό ασπριδερό χρώμα, τόσο όταν πετάνε όσο και όταν αναπαύονται στο νερό. Η αντίθεση του σκούρου καφεκόκκινου κεφαλιού και της μαυριδερής ουράς, με την γκριζόασπρη ράχη και την ασπριδερή κοιλιά είναι ευδιάκριτη ακόμη και σε μακρινή απόσταση. Μόνο βλέποντας κατά μέτωπο το μαυριδερό στήθος όταν είναι στο νερό μπορεί κανείς να τις μπερδέψει με τις θηλυκές, που είναι πιο σκούρες καφετιές στο σύνολο της απόχρωσης, παρόλο που η πλάτη τους είναι γκριζωπή, όχι όμως τόσο ανοιχτόχρωμη όπως του αρσενικού.
 
Σε όλες τις αγριόπαπιες υπάρχει έντονος διαχωρισμός των δύο φύλων και οι κυνηγόπαπιες δεν θα μπορούσαν να διαφέρουν στο χαρακτηριστικό αυτό. Οι αρσενικές έχουν χαρακτηριστικά κόκκινα μάτια, ενώ οι θηλυκές καφετιά και το ράμφος τους είναι γκριζωπό με έντονο μαύρο στη άκρη. Στην Λίμνη της Καστοριάς, που ως ελληνική λίμνη είναι απαγορευμένη περιοχή για το κυνήγι, ένας μεγάλος πληθυσμός από τις αγριόπαπιες αυτές έχουν εγκατασταθεί μόνιμα και αναπαράγονται το καλοκαίρι.
 
Τον χειμώνα σχηματίζουν μεγάλα κοπάδια και μετακινούνται την ημέρα στη λίμνη προσφέροντας μόνο θέαμα στους κυνηγούς. Οταν αναπαύονται συχνά αναμειγνύονται με τις φαλαρίδες.
 
Οι αρσενικές έχουν χαρακτηριστικό ασπριδερό χρώμα, τόσο όταν πετάνε όσο και όταν αναπαύονται στο νερό.
 
Ενα μεγάλος αριθμός παραμένει στη λίμνη και δεν μετακινείται νοτιότερα, ενώ έρχονται και άλλες από βορειότερες περιοχές, με τα μεγάλα περάσματα των αποδημητικών. Το χιόνι και ο αέρας δεν τις τρομάζουν τόσο όσο η παγωνιά. Οταν παγώσει η λίμνη τότε μετακινούνται αναγκαστικά όλες, ακόμη και οι ντόπιες, σε πιο νότιες περιοχές για να βρουν καταφύγιο σε κάποιους παραθαλάσσιους υγροβιότοπους που δεν παγώνουν.
 
Τα κοπάδια που παραμένουν τον χειμώνα διαλύονται την άνοιξη για να φωλιάσουν μεμονωμένα ζευγάρια στους καλαμιώνες και σε μικρές νησίδες. Ξαναρχίζουν να κοπαδιάζουν νωρίς το φθινόπωρο και μετακινούνται από τη βορεινή στη νότια πλευρά της λίμνης, ανάλογα με τον αέρα που επικρατεί. Σχηματίζουν τα μεγαλύτερα κοπάδια αγριόπαπιων της λίμνης, αλλά μόνο οπτικά μπορεί να τα απολαύσει κανείς να πλανάρουν, χωρίς τη χάρη της πρασινοκέφαλης είναι η αλήθεια, και να προσγειώνονται πάντα μακριά από την όχθη.
 
Η κυνηγόπαπια ή Γκισάρι, παρόλο το βαρύ κυνηγετικό της όνομα είναι ουσιαστικά μια ακυνήγητη πάπια για τους κυνηγούς της Καστοριάς.
 
Θωμάς Μπατσέλας
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Θωμάς Μπατσέλας
 

Category: 
About the Author
Εικόνα admin

admin

Facebook Comments Box