Οι μπεκάτσες της...λήξης...VIDEO

Εκτυπώσιμη μορφήΕκτυπώσιμη μορφήΑποστολή με emailΑποστολή με email

Λίγο η κλιματική αλλαγή, λίγο ο ανάδρομος του Δία στη Σελήνη, λίγο η ψυχολογία της συνολικής κατάστασης του τόπου μας, μαζί με την απογοήτευση της λήξης άλλης μίας κυνηγετικής περιόδου, μας έκανε να βλέπουμε τις τελευταίες κυνηγετικές εξόδους μας περισσότερο σαν αγγαρεία και με λιγότερο κυνηγετικό «πάθος», και βέβαια εκ διαμέτρου αντίθετες με αυτές που κάναμε αντίστοιχα τον Οκτώβρη ή τον Νοέμβρη.
 
Ο καιρός; Μάλλον πρόωρη και βιαστική κατά ένα δίμηνο μας μπήκε η άνοιξη, αν κρίνουμε από τις εικόνες που μάλιστα προέρχονται από σχετικά μεγάλο υψόμετρο.
 
Ανθισμένα δέντρα βλέπεις συχνά, λουλούδια εμφανίζονται μέσα από τη λάσπη του χειμώνα και τα πουλιά ζούνε στο δικό τους ηχητικό ρυθμό με πολλά και μπερδεμένα ακούσματα από παντού.
 

Η γνώση γι' αυτό το μυστήριο πουλί που ονομάζεται μπεκάτσα υπάρχει. Η εμπειρία η δική μας, αλλά και συναδέλφων, μας έχει εκπαιδεύσει.
 
Αλλά το να μιλήσει κάποιος με σιγουριά γι' αυτό το πουλί είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο και επικίνδυνο, γιατί μπορεί να πέσει πολύ έξω.
 
Ολοι ξέρουμε ότι στις αρχές Φεβρουαρίου είναι η έναρξη της επιστροφής των μεταναστευτικών. Οχι, όμως, όλων.
 
Οι ημερομηνίες έναρξης της επιστροφής στους τόπους φωλεοποίησης των πουλιών εξαρτώνται πρωτίστως από τις ημερομηνίες που ισχύουν για κάθε είδος, του ζευγαρώματος, και κατά δεύτερο λόγο από τις επικρατούσες καιρικές συνθήκες τοπικά.
 
Για την μπεκάτσα, που μας ενδιαφέρει, ζευγαρώνει από τα μέσα Απρίλη και μετά, η επιστροφή αρχίζει μετά το τέλος του Φεβρουαρίου που αρχίζει δειλά δειλά να ζεσταίνει ο καιρός, και κυρίως από το ένστικτό της που μεγαλώνει η μέρα.
 
Η δεύτερη επιλογή τόπου ήταν ένα επίσης πολύ καλό σημείο που κρατούσε περάσματα, αλλά εκεί στην κορυφογραμμή είχαμε ανέλπιστη συνάντηση με ένα κοπάδι αιγοπρόβατα και καμιά 10αριά τσοπανόσκυλα που κινήθηκαν προς τα σκυλιά μας απειλητικά.
 
Μετακινήσεις τοπικές όμως πάντα υπάρχουν και, όσο πλησιάζει η έναρξη της επιστροφής, οι μετακινήσεις περιορίζονται από νότιες προς βόρειες περιοχές και πολύ σπάνια αντίθετα!
 
Στην επιστροφή...
 
Ο ήλιος την άνοιξη διαγράφει πλέον τη δική του τροχιά και το φως πέφτει πλέον πιο κάθετα στους κυνηγότοπους.
 
Τα ανήλια σημεία έχουν περιοριστεί και τα σκιερά μέρη ακόμη περισσότερο. Αλλά και η δική μας σκέψη δεν προορίζεται για να ψάξουμε τα συγκεκριμένα σημεία του βουνού.
 
Η μπεκάτσα στην επιστροφή της θα πιάσει τις περισσότερες φορές σε καθαρά σημεία, (γωνιακά) του δάσους, μονοπάτια, αραιά έλατα και δάση, παρτέρια και άλλα απρόσμενα σημεία που δεν υπολογίζεις ότι εκεί μπορεί να υπάρχουν κάποια πουλιά.
 
Οσο για τα σκυλιά και τη συμπεριφορά τους στα επιστρόφια; Πρέπει και αυτά με τη σειρά τους να αλλάξουν στυλ και τρόπο προσέγγισης. Πόσο εύκολο είναι αυτό;
 
Μόνο η εκπαίδευση και η εμπειρία ενός σκύλου μπορεί να μας βγάλει από τη δύσκολη θέση. Η εποχή που η μπεκάτσα σηκωνόταν βαριά και μετά από πολύωρη φέρμα έχει περάσει.
 
Πλέον, είναι νευρική και με την παραμικρή ενόχληση σηκώνεται και φεύγει μακριά. Δεν κοταρίζει όπως στις αντίστοιχες φέρμες του Νοέμβρη και συνήθως κάνει κάποια λίγα βήματα και σηκώνεται αθόρυβα.
 
Βέβαια, από την άλλη, αν την κυνηγήσουμε με κάποιο νεαρό σκύλο, είναι ίσως το καλύτερο σχολείο.
 
Και αυτό γιατί τα 2 με 3 πουλιά που θα φύγουν από μπροστά του θα το εκπαιδεύσουν να γίνει πιο επιφυλακτικό και θα τη φερμάρει από μεγαλύτερη απόσταση.
 
Μεγάλο υψόμετρο
 
Η χρήση κουδουνιού ή κολάρου GPS είναι πλέον η μόνη λύση για να φτάσεις κοντά της. Με τη φασαρία του μπίπερ οι πιθανότητες επιτυχούς προσέγγισης είναι λιγότερες. Για το φυσίγγι τέλος που δουλεύουμε έχει αλλάξει και αυτό τον Φεβρουάριο.
 
Το φυσίγγι Νο10 ή Νο9 διασποράς ακόμη και για πρώτο μέσα στο όπλο μας είναι αποτρεπτικό. Η μπεκάτσα συνήθως θα πεταχτεί σε απόσταση λίγων μέτρων από τον σκύλο και ακόμη περισσότερο από τον κυνηγό. Οπότε το άνοιγμα των σκαγιών δεν βοηθάει στην καταβολή της.
 
Ακόμη όμως και αν την πάρει κανένα «αδέσποτο», το μόνο σίγουρο είναι να την πληγώσεις, να διανύσει 50 ή και 100 μέτρα τραυματισμένη, και μετά άντε να τη βρεις? Η εξόρμηση; Ολα τα λεφτά!!!
 
Με τον φίλο μου, τον Κώστα Λουρή, αποφασίσαμε να ψάξουμε περιοχές σε μεγάλο υψόμετρο για να προκαλέσουμε την τύχη μας με κάποια μετακίνηση ή κάποια επιστρόφια.
 
 
Στέφανος Ψωμιάδης εν δράση
 
Στην παρέα μας προστέθηκαν και 3 φίλοι (γνωστοί μπεκατσάδες από τη Δράμα) ο πρόεδρος του Κ.Σ. Δράμας Γιάννης Γεωργιάδης, το μέλος του Συλλόγου Στέφανος Ψωμιάδης (ο γιατρός της παρέας) και ο Λευτέρης Δουβαλίδης.
 
Το γέλιο και το πείραγμα έδινε και έπαιρνε καθ' όλη τη διάρκεια της διαδρομής μέχρι να φτάσουμε στον μπεκατσότοπο που εμπνεύστηκε ο πρόεδρος.
 
Το πρωί μας βρήκε με ηλιοφάνεια και σχεδόν... κοντομάνικους. Χωριστήκαμε σε 2 ομάδες και ξεκινήσαμε.
 
Αφού προετοιμαστήκαμε, τόσο εμείς όσο και τα σκυλάκια μας, ξεκινήσαμε με χαμηλές προσδοκίες λόγω εποχής και καιρικών συνθηκών και με ατσάλινα νεύρα και ξέροντας ότι οι μπεκάτσες που θα βρούμε δεν έχουν σχέση με αυτές του Νοέμβρη.
 
Μετά από αρκετή ώρα περπατήματος σε φανταστικά μέρη και με το κοντέρ των ποδιών να έχει γράψει πολλά χιλιόμετρα, το δικό μας γκρουπ κατάφερε να έχουμε 5 συναντήσεις, από τις οποίες τα 3 πουλιά που έμειναν στη φέρμα να καταφέρουμε να τα καρπωθούμε μαζί με τον Στέφανο και τα άλλα 2 απλώς να τα ακούσαμε να φεύγουν μπροστά από τους σκύλους μας χωρίς να δέχονται την παρουσία τους.
 
Το άλλο γκρουπ της παρέας, ο πρόεδρος με τον Δημήτρη, τουφέκισαν ένα πουλί που ακόμη πετάει.
 
Η δεύτερη επιλογή τόπου ήταν ένα επίσης πολύ καλό σημείο που κρατούσε περάσματα, αλλά εκεί στην κορυφογραμμή είχαμε ανέλπιστη συνάντηση με ένα κοπάδι αιγοπρόβατα και καμιά 10αριά τσομπανόσκυλα που κινήθηκαν προς τα σκυλιά μας απειλητικά.
 
 
Ηλίας Μουλιστάνος
 
Ούτε μυρωδιά...
 
Η κρυφή ελπίδα ότι μπορεί σε κάποιο σημείο του βουνού και ανά 50 μέτρα να συναντήσουμε κάποιο μπάσιμο των 5 ή και των 10 πουλιών που ταξίδεψε το προηγούμενο βράδυ για τα μέρη μας, μας κάνει να μην τα παρατάμε και να συνεχίσουμε αλλάζοντας τόπο με το αυτοκίνητο.
 
Οπότε, πήγαμε στην τρίτη «αναγκαστική» επιλογή όπου δεν μπορέσαμε ωστόσο να βρούμε ούτε μυρωδιά. Η απογοήτευση μεγάλωσε ακόμη περισσότερο.
 
Το αποτέλεσμα; Είδαμε 8 μπεκάτσες συνολικά, χτυπήσαμε τις 3 και τις υπόλοιπες 5 τις αποχαιρετίσαμε με την ελπίδα να τις ξανασυναντήσουμε τη νέα κυνηγετική χρονιά.
 
Μην έχοντας άλλη ενέργεια στις «μπαταρίες» μας, είπαμε να δοκιμάσουμε την μπαταρία του drone Phantom και να το πετάξουμε από την κορυφή του βουνού μέσα στις χαράδρες για να δούμε το υπέροχο θέαμα της ανοιξιάτικης πλέον φύσης.
 
Νέα τάση της μόδας αυτό το ιπτάμενο αξεσουάρ διαθέτει πολύ υψηλή ανάλυση καταγραφής και «έξυπνη» συμπεριφορά. Κάτι σαν την μπεκάτσα στην ηλεκτρονική της μορφή.
 
Η ώρα πέρασε αρκετά και το μυαλό πήγαινε πλέον αποκλειστικά στο τσίπουρο. Ετσι και έγινε.
 
Ο πρόεδρος έδωσε τηλεφωνική παραγγελία για να γίνουν οι απαραίτητες προετοιμασίες και σε περίπου 30 λεπτά βρεθήκαμε σε μία καταπληκτική ταβερνούλα στη Μικρομηλιά Δράμας.
 
Σε αυτό το μικρό χωριό των 20 μόνιμων κατοίκων, ο Στέλιος με τη σύζυγό του, Κική, διατηρούν έναν υπέροχο ξενώνα αλλά και ταβέρνα στο ισόγειο που μας πρόσφεραν πλούσια ορεκτικά και ψητά της ώρας.
 
Η σπεσιαλιτέ του μαγαζιού ήταν μια μεγάλη μερίδα μαγειρευτού αγριογούρουνου. Μία κυνηγετική ταβερνούλα με το τζάκι να δεσπόζει και με φωτογραφίες στους τοίχους να σε προδιαθέτουν για κυνηγετική διάθεση.
 
Γιατί η ομορφιά του κυνηγιού δεν σταματά στην κάρπωση, στα νούμερα και στις κακόβουλες καφενειακές συζητήσεις. Το κυνήγι είναι τρόπος ζωής, που πρέπει να ξέρεις να τη γευθείς με αγάπη, σύνεση και καλή παρέα.
 
Και του χρόνου, λοιπόν, με υγεία και καλή διάθεση.
 
 
 
ΗΛΙΑΣ ΜΟΥΛΙΣΤΑΝΟΣ
 
Υ.Γ.: Προσωπικά θέλω να ευχαριστήσω όλη την παρέα για την υπέροχη κυνηγετική λήξη που μου προσέφεραν, ενώ όλη η παρέα πρέπει να ευχαριστήσει τις συζύγους τους που, είτε σκίσανε τη «γάτα» είτε όχι, κάνανε υπομονή για 6 κυνηγετικούς μήνες.
 

About the Author
Εικόνα admin

admin

Facebook Comments Box