Αρχική iHunt.gr Ολοημερη παγανα στο Μαιναλο

Ολοημερη παγανα στο Μαιναλο

από iHunt Team
mainalo

 
Πέρασαν σχεδόν 10 χρόνια από την τελευταία φορά που βρέθηκα στα βουνά της αρκαδικής γης, αναζητώντας τους… απογόνους των κάπρων που κάποιοι «σοφοί» κυνηγοί εγκατέστησαν ξανά στον Μοριά πριν από 20 χρόνια.
 
Οι άπειροι ντόπιοι «παγανιέρηδες» του τότε, που από τον λαγό το γύρισαν αίφνης στον αγριόχοιρο, τώρα πια δεν υπάρχουν… Τη θέση τους έχουν πάρει «παρέες» έμπειρες, με κυνηγούς δεξιοτέχνες στην ιχνηλασία, ποδάρια από σίδερο και σκυλιά που ξέρουν καλά το «παιχνίδι». Αχάραγα, στο γραφικό καφενείο δίπλα στη σόμπα με τα ποτηράκια του κονιάκ στα χέρια, γνωρίσαμε τα υπόλοιπα μέλη της παρέας, ντόπιους και Αθηναίους… Τα χνώτα τους έχουν ταιριάξει εδώ και καιρό, κάτι απαραίτητο για να έχει μια ομάδα επιτυχίες. Ο Χρήστος, ο Κώστας και ο Πέτρος έρχονται από την Αθήνα κάθε Σαββατοκύριακο, για να ενταχθούν στον σχεδιασμό της εξόρμησης.
 
Οι παγανιέρηδες είχαν ήδη βγει στο βουνό για να κόψουν τα χνάρια, σε έναν τόπο που οι αγριόχοιροι δεν «χαρίζονται» πλέον σε όσους δεν ξέρουν το βουνό.. Στο αρχικό σημείο συνάντησης, γνωρίσαμε τα υπόλοιπα «στελέχη» της ομάδας, κάτοικους των χωριών της περιοχής, που ανδρώθηκαν στους πρόποδες του Μαίναλου: ο Μιχάλης, ο Νίκος, ο Φώτης, ο Λάμπης, ο Σταύρος ο δάσκαλος, αλλά και ο Γιώργος από την Τρίπολη μαζί με τον 13χρονο γιο του Σταύρο, που ακολουθούσε αγόγγυστα τους παγανιέρηδες (από μικρός στα «βάσανα»… που του αρέσουν).

Πρώτα καρτέρια…

Τα πρώτα καρτέρια μοιράστηκαν σε γνώριμα περάσματα, αλλά ένα τηλεφώνημα από φίλο μπεκατσοκυνηγό πως τα σκυλιά του πρόγκηξαν αγριόχοιρο κάπου αλλού, άλλαξε τα «πλάνα» της ομάδας… Γρήγορη μετακίνηση, με τα χιόνια και την ομίχλη στις κορυφές του Μαίναλου να μας συντροφεύουν στην πρωινή παγωνιά στα νέα καρτέρια.
 
Τα κουδουνάκια των έμπειρων σκυλιών μας κατηύθυναν για το πού ακριβώς βρίσκεται το κέντρο της δράσης, αν και όλα τα σκυλιά φόραγαν δορυφορικά κολάρα που μας έδειχναν τις μετακινήσεις της καταδίωξης. Και πιστέψτε με, ήταν τόσο πολλές και τόσο μεγάλες οι αποστάσεις που διανύθηκαν με συνεχείς εναλλαγές υψομέτρου που άρχισαν οι φημολογίες για «κάπρο-κομάντο» που δεν κλείνεται με τίποτα, ενώ προγκάει και τα σκυλιά που πισωγυρνούσαν, όπως φαινόταν στην οθόνη του Astro, όπου παρακολουθούσαν τις κινήσεις τους.
 
 
Τα… καρτέρια τραβάν την ανηφόρα.  
 
 
Στην κρισιμότερη στιγμή, η τύχη με γέλασε, αφού ο θόρυβος σκυλιών, κουδουνιών και παγανιέρηδων έφερνε το γουρούνι στο καρτέρι μου, με την αδρεναλίνη να χτυπάει… κόκκινο, λίγο πριν αλλάξουν όλοι πορεία, αφού το γουρούνι προτίμησε να… χαμηλώσει την πορεία του και δεν μπήκε στο πυκνό όπου υπήρχαν ήδη σκαμμένα τρία μεγάλα περάσματα από τους αγριόχοιρους της περιοχής.
 
Εδώ, να τονίσουμε ότι όλα τα σημεία που περάσαμε ή σταθήκαμε στο βουνό, είναι σκαμμένα από τις μουσούδες των άγριων θηλαστικών, που ως παμφάγα, είχαν ξεριζώσει βολβούς, είχαν εξαφανίσει τα μανιτάρια ενώ κάτω από τις βελανιδιές, ο τόπος θύμιζε… οργωμένο χωράφι. Κρατάνε πολλούς αγριόχοιρους τα βουνά της Αρκαδίας, αφού έχουν ακόμη αρκετή τροφή τα δάση της.
 
 
Ολα τα σκυλιά είχαν δορυφορικά κολάρα 
 
Να γυρίσουμε όμως, στον «κάπρο-κομάντο», μία φήμη που επιβεβαιώθηκε, όταν ο Φώτης μάζεψε από τον δρόμο -όπου έφθασε κουτσαίνοντας- τον Μπιλ, ένα νεαρό και τολμηρό γουρουνόσκυλο, που μία τρύπα σε σχήμα χαυλιόδοντα του είχε σκίσει την κοιλιά, κοντά στο πίσω πόδι του. Καθαρή επίθεση από μονιά που όπως έκριναν από το σχήμα του δοντιού, ξεπερνούσε τα 80 κιλά βάρος.
 
Η ώρα περνούσε και ο χειμωνιάτικος ήλιος ζέσταινε τους καρτεριτζήδες, που έβλεπαν όμως τη μέρα να περνά, αλλάζοντας τόπους, αυτοκίνητα και φυσίγγια στις αποθήκες, που γέμισαν και άδειασαν πολλές φορές για να είναι ασφαλείς οι μετακινήσεις.
 
Οι παγανιέρηδες πείσμωσαν, και έφεραν και το μεγάλο σκυλί -σε μέγεθος- να προστεθεί στην ατελείωτη προσπάθεια κλεισίματος του εξαγριωμένου αλλά όχι κουρασμένου μονιά.
Ατελείωτα χιλιόμετρα!
 
Στο τελευταίο μου καρτέρι, όταν ο ήλιος άρχισε πλέον να γέρνει, σε μία βαθιά και ανήλιαγη ρεματιά με βρύα στους κορμούς των δέντρων, το πέταγμα μίας μπεκάτσας στο άκουσμα των σκυλιών που πλησίαζαν «σήμανε» το τέλος της παγάνας.
 
 
Τα σκυλιά δεν σταμάτησαν ούτε λεπτό τη δίωξη
 
Ατελείωτα χιλιόμετρα, ακόμα και σε χιονισμένους δρόμους, πολύωρη ορθοστασία, παγωνιά αλλά και αισιοδοξία για την επόμενη φορά, ήταν τα… αποτελέσματα στο τέλος της μέρας. Η παρέα, με τα πορτοκαλί γιλέκα, συγκεντρώθηκε στην παλιά στάνη, όπου ο συνταξιούχος δάσκαλος μας είπε δύο-τρία ανέκδοτα για να διώξει τη στενοχώρια της αποτυχίας από τη σκέψη μας. Τα σκυλιά βρέθηκαν εύκολα, χάρη στην τεχνολογία, ενώ ο άτυχος Μπιλ έφυγε για τον κτηνίατρο στην Τρίπολη, όπου μάθαμε αργότερα ότι όλα πήγαν καλά.
 
«Δεν θα προλάβει άλλο κυνήγι για φέτος» είπε ο Φώτης. «Ισως στη λήξη, στις 9 Γενάρη» απάντησε άλλος, αφού τα σκυλιά αποτελούν αναπόσπαστα μέλη της παρέας…
 
 
 
Τα βουνά που εκτυλίχθηκε η ολοήμερη παγάνα.
 
Μίας παρέας, με νέους ανθρώπους, που σέβονται το βουνό και τα θηράματα, έχοντας επιλέξει να ξοδεύουν χρόνο και χρήματα σε ένα κυνήγι με αβέβαιη κατάληξη, όπως αυτή που βιώσαμε και εμείς. Πριν χωρίσουν, υπολόγισαν και μοίρασαν τα έξοδα για την επέμβαση του Μπιλ, όπως κάνουν πάντα, αφού αυτός είναι και ο ρόλος της παρέας. Αλλωστε, όπως μας είπαν και το όποιο κρέας μοιρασθεί, σε περίπτωση επιτυχίας, δεν είναι το ζητούμενο… Θέλουν να κυνηγάνε τους αγριόχοιρους και το θέλουν πραγματικά…
 
ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ;
 
Ο Σταύρος, ο δάσκαλος, με τη σοφία του ανθρώπου που γέρασε στα βουνά, είπε ότι η αγέλη, ίσως να επέλεξε το πιο δυνατό και νεαρό μονιά, για να βγει μπροστά από τα σκυλιά και να τα παρασύρει, ώστε να σωθούν οι υπόλοιποι αγριόχοιροι. Λέτε να έχει δίκιο;
 
ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΛΗΖΙΩΤΗΣ
 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΧΑΡΗΣ ΓΚΙΚΑΣ
 
Πηγή : http://www.ethnos.gr/entheta.asp?catid=23386&subid=2&pubid=63760825
 

Print Friendly, PDF & Email

Σχετικά Άρθρα

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στο ihunt.gr. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας Αποδοχή Περισσότερα