Αρχική iHunt.gr Μια ολοκληρωμένη προσέγγιση για την εκγύμναση των κυνηγετικών σκύλων

Μια ολοκληρωμένη προσέγγιση για την εκγύμναση των κυνηγετικών σκύλων

από iHunt Team

Η βελτιστοποίηση των κανονισμών για την εκπαίδευση των κυνηγετικών σκύλων

Του Δρος Χρήστου Σώκου

Λίθοι και πλίνθοι και ξύλα και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα, θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος για το κανονιστικό πλαίσιο που διέπει την εκπαίδευση ή εκγύμναση κυνηγετικών σκύλων στην Ελλάδα.

Η διαχείριση της θήρας για να είναι σε ικανοποιητικά επίπεδα απαιτεί πολιτική βούληση ή τουλάχιστον ουσιαστικό ενδιαφέρον, απαιτεί επαρκή στελέχωση, εμπειρία και εξειδίκευση από τα ερευνητικά ιδρύματα μέχρι τις υπηρεσίες, και απαιτεί τέλος κατάλληλη χρηματοδότηση. Δυστυχώς και στους τρεις αυτούς τομείς υφίστανται σοβαρές αδυναμίες και συνεπώς η διαχείριση άγεται και φέρεται μεταξύ ημιμέτρων.

Κάποιος, κάποια στιγμή, κάτι σκέφτηκε, το είπε και φαίνεται να είναι ορθό… αν διοικητικά εφαρμόζεται και εύκολα, το βλέπουμε ξαφνικά. Απτό παράδειγμα ο πρόσφατος, περιορισμός της εκπαίδευσης σκύλων στις Ζώνες Εκγύμνασης Σκύλων κατά την άνοιξη.

Σύντομη αναδρομή

Μέχρι το 1998, εκτός της κυνηγετικής περιόδου απαγορευόταν τελείως η κυκλοφορία κυνηγετικών σκύλων στην ύπαιθρο. Επιτρεπόταν μόνο ένα μήνα προ της ενάρξεως της κυνηγετικής περιόδου. Στην πράξη βέβαια, ευτυχώς, δεν εφαρμόζονταν τίποτα από αυτά.

Το 1998 ήρθε ο Νόμος 2637 στον οποίο αναφέρεται: «επιτρέπεται καθ΄ όλο το έτος η εκγύμναση κυνηγετικών σκύλων που συνοδεύονται από κυνηγούς ή κυναγωγούς χωρίς να φέρουν κυνηγετικό όπλο σε περιορισμένες εκτάσεις, που καθορίζονται από την οικεία Δασική Αρχή». Για το σκοπό αυτό, ορίστηκαν σε όλη τη χώρα τέτοιες περιοχές οι οποίες ονομάστηκαν Ζώνες Εκγύμνασης Σκύλων (ΖΕΣ), εμβαδού 3-8km2 (όπως συνιστάται από το αρμόδιο Υπουργείο). Αλλά υπάρχουν και ακραίες περιπτώσεις όπου το εμβαδόν περιορίζεται στο 1km2, «εφευρήματα» κάποιων τοπικών δασικών υπαλλήλων!!!

Σε λίγες περιπτώσεις έχει επιτευχθεί να απαγορεύεται η θήρα, αλλά να επιτρέπεται η εκπαίδευση σκύλων και εκεί οι κυνηγοί, ιδίως λαγού, είδαν θετικά αποτελέσματα.

Κριτική προσέγγιση

Η ενδεδειγμένη διευθέτηση των κυνηγετικών δραστηριοτήτων δεν είναι εύκολη υπόθεση και θα πρέπει να εξετάζεται ολοκληρωμένα το κάθε ζήτημα έχοντας γνώσεις οικολογίας, θηραματολογίας και κυναγωγίας. Αναγκαία είναι η εφαρμοσμένη έρευνα που να δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα της πράξης και εν συνεχεία να δίνονται σαφείς οδηγίες στις κατά τόπους δασικές υπηρεσίες. Αυτά έχουν προβλεφθεί από τη μεταπολεμική περίοδο, εδώ και 70 έτη, αλλά ιδίως για τη θήρα δεν λειτούργησαν ποτέ ικανοποιητικά στη χώρα μας.

Εν προκειμένω, καταρχήν εξετάζεται εάν η εκπαίδευση ενδέχεται να έχει επιπτώσεις σε κάποιο προστατευόμενο είδος, συνήθως πρόκειται για περιοχές φωλεοποίησης κάποιων αρπακτικών πτηνών, που στις πλείστες των περιπτώσεων είναι απόμακρες και εντός καταφυγίων και δεν υφίσταται τέτοιο ζήτημα. Γενικά η όχληση από την εκπαίδευση των κυνηγετικών σκύλων δεν αναμένεται να έχει σοβαρές επιπτώσεις σε επίπεδο πληθυσμού ενός είδους, όταν εφαρμόζεται σε κανονικά επίπεδα.

Το δεύτερο είναι η σημασία της εκπαίδευσης ως προς την κάρπωση. Το να βλέπουν οι κυνηγοί το σκύλο τους να αναπτύσσει τις ικανότητές του είναι το σημαντικότερο. Η κάρπωση του θηράματος είναι δευτερεύουσας σημασίας. Πώς λοιπόν περιορίζουμε την ήπια εκπαίδευση για κάτι που είναι δευτερεύουσας σημασίας, την κάρπωση;

Σε έρευνα του γράφοντα στη Μακεδονία βρέθηκε πως σε Ζώνες Εκγύμνασης, όπου ασκείται έντονη εκπαίδευση σκύλων, όλο το έτος, η μείωση της κάρπωσης των λαγών σε σύγκριση με τις γειτονικές περιοχές περιορίστηκε το πολύ στο 30%. Δηλαδή εάν στους κυνηγοτόπους θηρεύονται 100 λαγοί, στις Ζώνες Εκγύμνασης θηρεύονται 70. Άρα θα πρέπει να μπουν τα πράγματα σε μια πλάστιγγα κόστους-οφέλους και να εξεταστεί εάν αξίζει να περιορίσουμε και να δυσχεραίνουμε την εκπαίδευση προς χάρη μιας υψηλότερης κάρπωσης (σχετικές αναλύσεις και αποτελέσματα έχουν ανακοινωθεί στα δασολογικά συνέδρια από το 2015 και 2017).

Το τρίτο είναι η πυκνότητα κυνηγών ως προς τις διαθέσιμες εκτάσεις. Ο συνωστισμός των κυνηγών-κυναγωγών δυσχεραίνει σοβαρά την εκπαίδευση και αυξάνει την ένταση της όχλησης με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε και σε επιπτώσεις σε επίπεδο πληθυσμού. Το να αλληλο-καλύπτονται διαφορετικοί σκύλοι, να έχουν περάσει επανειλημμένα ή ακόμα και να ακούγονται άλλοι σκύλοι από δίπλα, υποβαθμίζουν την εκπαίδευση, αλλά και πολλαπλασιάζουν την όποια επίπτωση στο θήραμα. Συνεπώς σε περιοχές με υψηλή πυκνότητα κυνηγών είναι προτιμότεροι οι χρονικοί περιορισμοί και ΟΧΙ οι χωρικοί με τον ορισμό περιοχών εκγύμνασης.

Συνοψίζοντας, οι κανονισμοί στην Ελλάδα, όπου βασίζονται στις Ζώνες Εκγύμνασης, είναι εντελώς σε λάθος βάση. Ιδίως πέριξ μεγάλων πόλεων, όπου συνωστίζονται οι κυνηγοί. Ακόμα περισσότερο στις ημέρες μας λόγω της δυσχέρειας των μετακινήσεων σε μεγάλες αποστάσεις.

Τώρα λοιπόν, μετά από 24 έτη, ανακάλυψαν ότι το τρίμηνο όπου μεγιστοποιείται η αναπαραγωγή θα πρέπει πρωτίστως να προστατευτεί, και τι πράττουν; Διατηρούν και τις ΖΕΣ, απαγορεύουν και την εκπαίδευση στο τρίμηνο. Προφανώς δεν φαίνεται να πειράζει εάν από 350.000 κυνηγούς τη δεκαετία του 1980, περιοριστούν οι κυνηγοί στις 50.000. Ούτε γίνεται αντιληπτό το τι κόπο έχει η εκπαίδευση του κυνηγετικού σκύλου.

Η ορθή προσέγγιση προσπαθεί να εντοπίσει τη χρυσή τομή ώστε και το καταναλισκόμενο θήραμα (ναι, το θήραμα είναι ένας φυσικός πόρος που καταναλώνεται) να προστατεύεται όσο το δυνατόν περισσότερο, αλλά συνάμα και η εκπαίδευση του σκύλου και η κυναγωγία να προσεγγίζεται ως κάτι ομοίως ιερό που θα πρέπει να διευκολυνθεί και να αναπτυχθεί. Στο πλαίσιο αυτό μια πρόταση που έχει ήδη διατυπωθεί από τις κυνηγετικές οργανώσεις εδώ και δεκαετίες και έχει τεκμηριωθεί επιστημονικά, είναι να απαγορεύεται η εκγύμναση κατά το επίμαχο τρίμηνο της μέγιστης αναπαραγωγής (ιδίως για ορνιθόμορφα που φωλεοποιούν), αλλά πέραν αυτού να επιτρέπεται παντού στους κυνηγοτόπους ώστε να περιορίζεται το κύριο πρόβλημα που είναι ο συνωστισμός.

Επιπλέον αυτού και εξίσου σημαντικά:

1) Σε καλά ενδιαιτήματα (για λαγό, πέρδικα) συνίσταται να ιδρύονται «Περιοχές Εκπαίδευσης Σκύλων» (5-15km2), όπου θα απαγορεύεται το κυνήγι, αλλά θα επιτρέπεται η εκπαίδευση, κάτι πολύ χρήσιμο για τα κουτάβια. Για τον αγριόχοιρο το εμβαδό θα πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερο.

2) Επίσης περιοχές στις οποίες απαγορεύεται η θήρα και πρόκειται να επιτραπεί θα πρέπει προηγουμένως να επιτρέπεται η εκπαίδευση, έτσι και το θήραμα προσαρμόζεται (πονηρεύει) και η εκπαίδευση ωφελείται. Αυτό στο πλαίσιο ενός συστήματος περιφοράς θα είχε πολλά οφέλη (έχει ήδη αναλυθεί σε προηγούμενο άρθρο).

3) Πολύ ευνοϊκή για τα κουτάβια, η αδειοδότηση των περιφραγμένων χώρων εκπαίδευσης, προσοχή όμως στην κατάλληλη διαχείρισή τους ώστε να μην αναπτύσσονται νοσήματα και άλλα ζητήματα. Τέτοιοι χώροι αδειοδοτούνται στην Κύπρο, αλλά και σε κάποιες πολιτείες των ΗΠΑ.

Όλα αυτά θα έπρεπε να εξετάζονται σε ένα ολοκληρωμένο Σχέδιο Κυνηγετικής Διαχείρισης το οποίο να καταρτίζεται σε επίπεδο περιφερειακής ενότητας, αλλά αυτά είναι μάλλον για άλλα κράτη.

Print Friendly, PDF & Email

Σχετικά Άρθρα

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στο ihunt.gr. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας Αποδοχή Περισσότερα